De slechtste cadeaus voor een reünie, een overlevingsgids
Een reünie is een avond waarop iedereen stilzwijgend heeft afgesproken de best mogelijke versie te zijn van wie hij was. Er is één pakje nodig om die afspraak te breken.
Dit zijn de tien pakjes die dat het snelst doen. Bijna allemaal nostalgie, en nostalgie is een oplosmiddel: het lost de beleefde versie van het verleden op waarmee iedereen binnenkwam.
De fotoproblemen
1. De uitvergrote groepsfoto van toen. Iedereen kijkt twee seconden verrukt, en dan lokaliseren elf mensen zichzelf erin. Eén van hen heeft het aanzienlijk minder naar zijn zin dan de rest, en het is niet degene die je verwachtte.
2. De foto van één persoon, met zijn ergste kapsel, ingelijst. Je hebt één individu uit de groep gelicht en zijn minst geliefde jaar onder glas bewaard.
3. De mok met de groepsfoto erop. Het voorwerp is nu ook een drinkbeker, dus het moment herhaalt zich elke ochtend tot hij breekt. Wat snel gaat gebeuren, en niemand zal ernaar vragen.
De nostalgie die slecht is verouderd
4. De binnenpret van twintig jaar geleden. Sommige binnenpretjes reizen mee. Deze ging over iemands baan, of gewicht, of romantische beslissingen in een bepaald jaar, en die niet.
5. Alles wat naar een ex verwijst. Er bestaat een versie van de groep waarin dit hilarisch is. Die versie bestaat sinds 2011 niet meer en niemand heeft je het memo gestuurd.
6. De oude bijnaam, gegraveerd. Een bijnaam is iets wat je achter je kunt laten. Niet meer zodra hij op een heupfles staat.
7. De jaarboekpagina, ingelijst en van bijschrift voorzien. Je hebt iemands puberteit geannoteerd en er wanddecoratie van gemaakt.
De cadeaus die eigenlijk geen cadeaus zijn
8. Je visitekaartje, met een pitch eraan. Elke reünie heeft er één. Binnen twintig minuten weet iedereen wie het is. Wees die persoon niet.
9. De bon “we moeten dit vaker doen”. Een belofte gedrukt op karton. Hij wordt ingewisseld op precies dezelfde dag als de gezamenlijke vakantie die om één uur ’s nachts werd besproken.
10. Helemaal niets, luidkeels. “Oh, ik wist niet dat we cadeaus deden” — uitgesproken door de enige die het twee keer te horen kreeg. Het is geen cadeau, maar het vult wel hetzelfde vakje van de avond, en iedereen merkt het.
De goede versie van hetzelfde instinct
Het instinct achter alle tien klopt: een reünie hoort over het gedeelde verleden te gaan. De fout is dat het op één persoon wordt gericht in plaats van op de groep, en zonder filter.
De versie die werkt is hetzelfde idee met een beperking: iets dat verwijst naar de tijd dat jullie elkaar kenden, gekozen voor één aangewezen persoon, klein en vrolijk. Het album dat jullie grijs draaiden. Het snoep uit de automaat van de oude plek. Daar is een reünietrekking voor, en die maakt van de nostalgie een cadeau in plaats van een hinderlaag.
En bestaat de hele persoonlijkheid van de groep uit plagen — sommige groepen zijn zo, en prachtig zo — maak het dan officieel als foutste-cadeauwedstrijd, waarin iedereen vooraf heeft ingestemd dat het doel is afschuwelijk te zijn.