De slechtste cadeaus voor een klassenuitwisseling, volgens elke levende leerkracht

In elke klassenuitwisseling zit één pakje waar de leerkracht heel stil van wordt. Hij zegt niets. Hij is een professional. Maar hij rekent al uit hoe de komende veertig minuten gaan verlopen.

Dit zijn de elf pakjes die daarvoor verantwoordelijk zijn. Herken je er een, dan ben je onder vrienden.

De cadeaus die vermomd huiswerk zijn

1. Het rekenwerkboek. Educatief, nuttig, en oprecht verwoestend om uit te pakken waar je klasgenoten bij zijn terwijl er twee plaatsen verderop een zaklamp opengaat.

2. Het pak schoolpennen. Je hebt een kind precies de artikelen van de benodigdhedenlijst gegeven. Dit is geen cadeau, dit is administratie met een strik erom.

3. Het “opvoedkundige” boek over aardig zijn. De hele klas begrijpt onmiddellijk wat er gesuggereerd wordt, inclusief degene die het vasthoudt.

De cadeaus die het hele lokaal straffen

4. Alles met glitter. Glitter gaat niet weg. Glitter wordt niet opgeruimd, alleen verplaatst. De klas vindt het in juni nog, de conciërge ook, en de auto van de leerkracht eveneens.

5. Slijm. Zie glitter, maar natter, en met een geur.

6. Het fluitje, de kazoo, het kleine trommeltje. Een cadeau voor één kind en een straf uitgesproken over eenendertig anderen, van wie er één maandag breuken moet uitleggen.

7. De enorme zak snoep. De helft van de klas mag het niet eten, de andere helft zou het niet allemaal om elf uur moeten eten, en de leerkracht is nu eigenaar van een in beslag genomen zak snoep, wat niemands idee is van een fijne middag.

De cadeaus die bij aanraking falen

8. Het ding waar batterijen bij horen die je niet meegaf. Het kind probeert het vier keer, waar iedereen bij is, en doet het dan terug in de doos.

9. De cadeaubon. Voor een kind is een cadeaubon een klus. Het is de belofte van een winkel, in het weekend, met een volwassene die er geen zin in heeft.

10. De goudvis. Ja, dit gebeurt. Ja, elk jaar. Een levend wezen is zojuist in een plastic zakje overhandigd aan een negenjarige, in een lokaal met dertig andere negenjarigen. Er bestaat geen versie van de rest van die dag die goed afloopt.

11. Het cadeau dat vier keer het plafond kostte. Gul, goedbedoeld, en het laat in één keer uitpakken negenentwintig andere cadeaus armoedig lijken. Iemands pakje ziet er nu uit als een excuus, terwijl die persoon niets verkeerd deed.

Het oprecht nuttige deel

Bijna alles komt uit dezelfde hoek: het plafond was vaag, de gezinnen gokten, en de gokken liepen van drie tot veertig euro.

Los dat op en de lijst verdampt. Eén bedrag, naar de ouders gestuurd voordat de kinderen ervan horen, plus een regel over eten en de mededeling dat niemand verplicht is iets mee te nemen — dat is al het grootste deel van de checklist.

En wil een klas echt de vreugde van verschrikkelijke cadeaus, dan bestaat dat format en werkt het prachtig met kinderen: een foutste-cadeauwedstrijd, waarin het officiële doel is de slechtste te zijn en niemand beleefd hoeft te doen over een rekenwerkboek.